Ne kadar cahilmişim!

[(¯`•._ αѕιρяєη]

Kalbimin tüm kafesleri kilitli
Ve ruhum hapis!
Dirense de aydınlığa çıkabilmek için,
Çırpınsa da bir kez daha atabilmek için,
Nafile!
Bir kez kaybetmişim anahtarını,
Sonsuzluğuna bırakmışım kalbimi sessizliğinin..
Kaptırmışım kendimi gizemli bir melodiye,
Hep o sesi aramışım,
Dinletmişim, dinlemişim, notalarına dokunmuşum,
Ama nafile!
Yakaladığımı sanmışım, meğer o hep kaçmış.
Ve ruhum yine hapis..
Hani bazen engel olamazsın ya kendine,
Bir damla boşalıverir gözlerinden..
Özgürlüğüne kavuşmak istercesine,
Ben de gözyaşlarında aramışım çareyi
Ama nafile!
Hep içime akmışlar, hep içime akıtmışım,
Hep boğmuşum kendimi.
Ve ruhum yine hapis..
Ve bu sefer sabrı kalmamış..
Düşünmüşüm bir çaresi olmalı diye,
Kendimi dinlemişim, ruhumu ve onun sonsuz sessizliğini..
Bir anda bir ışık belirmiş..
Öğrenmişim herkesi, herşeyi sevmeyi,
Bulmuşum hayatın mucizesini..
Meğer suçlu benmişim!
Meğer kendimi kendime hapsetmişim!
Meğer o anahtarı hiç kaybetmemişim,
Tüm kilitleri açan şeyin sevgi olduğunu yeni öğrendim!
Ne kadar cahilmişim!