aslıı

[chuLsuzz péri!]

Aslı’nın, Kerem’i yaktığı gibi
Kor düşerse yürek yanar, kül olur.
Bilsem ki özlemle yolumu bekler
Aşılmaz denilen dağlar yol olur.

Ay ışığı gibi doğsan odama
Sımsıcak sevgini sersen yoluma
Arada sırada konsan dalıma
Öter şeydâ bülbül; gonca, gül olur.

Gönlüm alevlendi döndü çıraya
Dağlarla, denizler girdi araya
Hasretlik benziyor onmaz yaraya
Geçmez olur günler, sanki yıl olur.

Hüzün pınarları şelâle oldu
Buğulu gözlere inciler doldu
Ümit bağlarımda gül, lâle soldu
Söylemez dillerim, inan lâl olur.

Bana her bakışın bahar tadında
Adın dua gibi her an yâdımda
Vuslat yoksa ey yâr yolun sonunda!
Damla damla erir, gönül çöl olur.
kim yasmış bilmiorum:pisik: