iÇimden ŞehirLer Geçiyor . . .

[_BarBie_]

Sonsuz yolculuğuma seni son durak sandım..
Şarkılardan mirastı aşk.., inandım..
Ararsam bulurum sandım..
Bulunca durulurum..
Durulmuyor denizim..
Gelirsen diner sandığım bu yalnızlık..
Durulmuyor durulmuyor..

Kaoslarım girdaplarım labirentlerim..
Nice nice dertlerim var..

/..İçimden şehirler geçiyor../

Her durakta duruyor..
İnmiyorsun..
Seni en sıcak ben öperdim..
Kim bilir ama sen bilmiyorsun . . .

[_BarBie_]

Sessizliğe yolculuk başlamak üzere ...

[_BarBie_]

Yumdum gözlerimi
Karanlıkta sen varsın
Karanlıkta sırtüstü yatıyorsun
Karanlıkta bir altın üçgendır



Alnın ve bileklerin

Yumulu göz kapaklarımın içindesin sevdiceğim
Yumulu göz kapaklarımın içinde şarkılar
Şimdi orda herşey seninle başlıyor



Şimdi orda hiçbir şey yok senden önceme ait
Ve sana ait olmayan...

[_BarBie_]

SEN' DE BİR BEN' SİZLİK VAR . . .

BEN ORADAYIM -KIPKIRMIZI-

SEN ORADASIN RENKSİZ

[_BarBie_]

Gizli kalan sevdalara!
Leyla’ya sorulmuş:

senin mecnun’a olan sevgin mi daha büyük, yoksa mecnun’un sana olan sevgisi mi?

[SIZE=3]–benim ona olan sevgim, demiş leyla ve sonra
açıklamış:
“çünkü onun bana olan sevgisi meşhur oldu, benim ona olan sevgim ise gizli kaldı.”
[/SIZE]

[_BarBie_]

Can candan parçalar ayırdığı vakit hatıraları sıralamak "unutmaya yetmiyor"
Eksilmeye/yüzüne aynı gözlerle bakmaya/sustuğunda dahi onu anlamaya/ yetmiyor...
Ölümü özlüyorsun / zamanlı-zamansız...
çünkü samimi,gerçek bi o kalıyor. . .

[TutkuM]

Teşekkürler canım hepsi çok güzeller...

[_BarBie_]

Teşekkürler canım hepsi çok güzeller...

Rica ederim ablacım beğenmene sevindim . . .

[_BarBie_]

Yalan yere edilmiş yeminim
Bana geldiğin kadar seninim
*iç masumiyetlerimin babasıyım
Babamın en yanlış meyvasıyım

Senin olmadığın kadar
Dudağına küfür, yüreğine sancıyım
Hasret yokluğum kadar
Gözyaşım kadar ıslağım

Bana geldiğin kadar seninim ben
Yalan yere edilmiş yeminim ben.




Şair : Mehmet Helvacıköylü
TurqutKuzu

[_BarBie_]

Dokunuşun kadar yürek titreten gidişinin ilk sabahında zaman boğazımda bir düğüm
Yarım kalmış bir öykünün satır başlarında arama artık kendini
Gözlerinin kıyısında yakarken gemileri
Martıların çığlıklarına adıyorum gülümseyişlerimi
Mevsimleri ıslatıyorken vedalar
Son bahar bir çocuk düşürüyordu kalbinden

Yol yorgunu düşlerimi sırtlarken kalemim
Dudağımda detone olmuş tüm kelimeleri kusmakla meşguldüm
Düşlerimi sollayan ne idüğü belirsiz kelimelerin acıları dolarken içime
Ağırlık yapsın diye de bağrıma basıyordum aşkın gizemini

Susabildiğim kadardı hayat
Ve konuşabildiğim kadar aşk...

Günahları aç karnına içiyorum ben
Toplu intiharlar taşıyorum üzerimde
Uydurduğum masalların inanırlığı kalmadı artık
Kuyruklu bir yalandım ben
Her şey başladığı yerde bitiyor şimdi
Günahlarımın tam gölgesinde
Öpeyim ve geçsin dedi hayat..
Çünkü en büyük günahtı seni sevmek

Titrek ellerimle tenhasına dokunuyorum gecenin
Yıldızların sırtına yaslıyorum kaçışlarımı
Korkarken ben ağlamaya
Kefilim oluyordu yalnızlık
Su uyudu düşman içimde
Günü düşürürken gece
Kendime kalıyorum
Gösterisine hazırlanan bir palyaçonun yüzünü taşıyor ruhum
Gözyaşı kokan gülüşlerimde intihar belirtileri
Parçalanmış gülüşlerimi dikmeye kalkışırken dudaklarım
Çaresizliğimi kemiriyor gi-dişlerin

Kendi elimle yıkıyorum ölümlerimi
Ve taziyeler düşürüyorum boşluğuma
Bir kaç ölüm daha gerek bana







Yangına düşmek kadar cesursa yüreğin bu ölümleri bana lütfeder misin?