İstanbul seni affediyorum

[history]

yeditepeden bir yerden akıyorum hayatına
süzülüyorum iniyorum gökyüzünden ıssızca
pencerenden iceri giriyorum
sen uyurken seni izliyip gözlerinden akan ben oluyorum

SONRA

gökyüzüne çıkıp bulutlarla çarpışıyorum
gürüntümden kullağında hiç bitmeyecek bir heycan bırakıyorum
şimşeklerim çakıyor bir an o mavi odanda gölgenle konuşup korkma diyorum
rüyalarında kabuslarınla savaşıyorum

SONRA

gecenin sonunda aynanın karşısına geciyorum
senin yanıma gelmeni bekliyorum
makyaj yaparken kremin pamuğun oluyorum
hergün seninledudağında ve yüzünde yaşıyorum

SONRA

öglen senin yemeğin oluyorum midene iniyorum
bazen şekerin bazen tuzunbiberin oluyorum
suyunda ilaç başında ağırı yapıyorum
agızında sakız yolunda papucun olup eriyorum

SONRA

senin damarlarındaki kan olup kalpinde yaşıyorum
içine girip orada bir" kis" olup kalıyorum
vucudunda dolaşıp dilinden dışarı çıkıyorum
elinde kitapın aklında hikaye kalıyorum

SONRA

seni yaşamıyı ögrenip özlemeyi istiyorum
gönlümden içeriye girmeni diliyorum
seni isteyip uzaklarda yaşamak istiyorum
sonrada seni senle senin benle yaşamanı diliyorum...

yeditepede yaşıyorum içinde sen varsan sen varsın diye kalıyorum.....

[acemhe]

ne yorum yapsam şaşırdım valla
İstanbul'u affetmek nasıl yani