Bir salkım üzüm


HASAT ZAMANIYDI. Çiftçi bir ailenin tüm fertleri büyük bir tarladaki buğday demetlerini arabalara yüklüyorlardı. Aile fertleri aralarında güzel bir iş bölümü yapmışlardı. Herkesin işi başka başkaydı.

Evin annesi orakçıların hendek kıyısında biçemedikleri başakları toplarken küçük bir ağacın dalları arasında bir salkım üzüm gördü.

Oh bu kavurucu sıcakta bu bir salkım üzüm ne iyi gider diyerek salkımı kopardı. Tam yemek üzereydi ki gözü az ilerisinde demetleri arabaya yükleyen kocasına takıldı.

Onun bu üzümlere benden daha fazla ihtiyacı var. Sabahtan beri en çok o çalışıyor diyerek üzüm salkımını kocasına götürüp verdi.

Adam bu beklenmedik ikrama çok sevindi. Tam üzümleri iştahla yemek üzereydi ki buğdayları tırmıklayan küçük kızını gördü ve:

Küçük kızım ne kadar da zayıfmış dedi. Bu üzümleri götürüp ona vereyim.

Küçük kız babasının ikram ettiği üzümleri sevinçle aldı ama tam yemek üzereydi ki o da başakların deste deste yüklendiği arabanın üzerindeki ağabeyini gördü.

Zavallı ağabeyim güneşin altında saatlerdir çalışıyor. Dili damağı kurumuş birbirine yapışmıştır. En iyisi bu üzümleri götürüp ona vereyim dedi.

Delikanlı küçük kardeşinin kendisine uzattığı üzüm salkımını neşe ile aldı. Tam yiyecekti ki o da hendek kenarında iki büklüm çalışan annesini gördü.

Anneciğim ne kadar da yorulmuş. Ben iyisi mi bu salkım üzümü ona vereyim o yesin dedi ve üzümü annesine götürdü.

Evin annesi üzüm salkımının dönüp dolaşıp kendisine geri geldiğini görünce olanları hissetti ve kendisine böyle sevgi dolu yüreğe sahip şefkatli aile bahşettiği için Allaha şükretti. Ve bütün ailelerin kendileri gibi mutlu olmaları temennisinde bulundu.  Fransız halk hikâyesi (Aktaran: Mehmet Coşar

Sabır - Sabur - Kuran'da Sabrın Tanımı - Sabrın Önemi

Allah insanların yaşayabilecekleri en güzel hayat şeklini yaratılışlarına en uygun ahlak yapısını Kuran'da belirtmiş ve "Kuran'dan müminler için şifa ve rahmet olan şeyleri indiriyoruz..." (İsra Suresi 82) ayetiyle Kuran'da bildirdiği öğütlerin müminler için bir rahmet olduğuna dikkat çekmiştir.

Allah'ın rızasını sevgisini ve hoşnutluğunu kazanmanın yolu Kuran'da bildirilen doğruları eksiksizce uygulamaktır. Allah kullarından Kuran ahlakını hayatlarının sonuna kadar hiçbir şekilde gevşeklik göstermeden yaşamalarını istemiştir. İşte müminlerin Allah'ın bu emrini her ne olursa olsun taviz vermeden yerine getirebilmelerinin sırrı imanın kazandırdığı üstün bir özellik olan "sabır"da gizlidir. Sabrın sırrını öğrenen bir insan ibadette süreklilik gösterebilir.

Sabırda Süreklilik

Bu sırra ulaşmak ise son derece kolaydır; Allah iman eden kullarının üzerinde "Sabur" (çok sabırlı) ismini tecelli ettirir ve onların kalplerindeki kararlılık duygusunu pekiştirir.

Bir ömür boyu devam eden gerçek sabrın asıl kaynağı müminlerin Allah'a olan imanlarıdır. İman eden bir mümin Allah'ın ilminin ve aklının tüm varlıkları sarıp kuşattığını Allah'ın izni olmaksızın tek bir olayın dahi gerçekleşmediğini ve tüm olayların ardında Allah'ın tasarladığı binlerce hayır ve hikmetin gizli olduğunu bilir. Bunun yanında Allah'ın iman edenlerin dostu velisi ve yardımcısı olduğunu dolayısıyla ilk bakışta farklı görünse bile aslında tüm olayların inananların lehinde geliştiğini unutmaz. Rabbimizin kendisi için belirlediği kadere tereddütsüz teslim olur ve rıza gösterir. Bu nedenle sabır mümin için zorlanarak yaşanan bir ahlak özelliği değil aksine gönül rızasıyla ve hoşnutlukla yaşanan ve zevk alınan bir ibadettir. İşte Kuran'da Allah'ın insanlara öğrettiği gerçek sabır ile toplumda yaşanan sabır anlayışının farkı da bu noktada ortaya çıkar. Toplumun büyük bir kesimi sabrın gerçek anlamını gerçekten sabırlı bir insanın nasıl davranması gerektiğini bu özelliğin Allah katındaki önemini bilmez.

Bu kimseler arasında sabır daha çok insanın hayatı boyunca karşılaştığı zorluk ve sıkıntılara göğüs germesi bunlara katlanması ve tahammül etmesi olarak algılanır. Bu anlayış içerisinde sabrın "bir yere kadar dayanma gücü" olduğuna inanılır ve bu doğrultuda "sabrın zaman zaman taşması" "sabrın tükenmesi" gibi tavır bozuklukları da son derece normal karşılanır. Dahası bu çarpık anlayışa göre sonunda somut bir çıkar elde edilemeyecek bir konuda sabır göstermek de son derece yersizdir. Çünkü böyle bir durumda bu kimselerin kendilerine hiçbir fayda sağlamayacak bir konu için sıkıntıya katlanmış ve boş yere sabır göstermiş olduklarına inanılır.

Oysa Kuran'da öğretilen gerçek sabır bu tahammül anlayışından çok farklıdır. Öncelikle inananlar sabrı Allah'ın bir emri olarak yaşarlar ve bu nedenle de hiçbir zaman onların sabırlarında tükenme ya da taşma gibi bir durum söz konusu olmaz. Hayatlarının sonuna kadar bu ibadeti şevk ve heyecan ile yerine getirirler. Bunun yanında onlar yalnızca Allah için sabrettiklerinden dolayı sabırlarının karşılığında mutlaka somut bir menfaat beklentisi içerisine girmezler. Gösterdikleri üstün ahlak neticesinde Rabbimizin rızasını kazanacaklarını bilmek onlar için alabilecekleri tüm karşılıkların en güzelidir.

Kuran'da Tavsiye Edilen Sabır

Kuran'da Allah'ın tavsiye ettiği sabır sadece zorluk ve sıkıntılar karşısında yaşanan bir ahlak özelliği değildir. Gerçek sabır şartlar her ne olursa olsun Kuran'ın tüm ayetlerini eksiksizce uygulamada Allah'ın sakınmayı emrettiği tüm tavırlardan titizlikle sakınmada ve Kuran ahlakını bir ömür süresince hiçbir yılgınlığa kapılmadan yaşamakta kararlılık göstermektir.

Kuran'da "... sürekli olan 'salih davranışlar' ise Rabbinin katında sevap bakımından daha hayırlıdır umut etmek bakımından da daha hayırlıdır." (Kehf Suresi 46) ayetiyle Allah "sebat gösterilerek sürdürülen salih davranışlar"ın makbuliyetine dikkat çekmiş ve bütün insanları sabır göstermeye davet etmiştir. Kuran'da müminlerin sabırlı ve tevekküllü olduklarını da Allah şöyle haber vermektedir:

“Onlar sabredenler ve Rablerine tevekkül edenlerdir.” (Nahl Suresi 42)

İman edenlerin bir ömür boyu sabırlarında kararlılık gösterebilmelerinin bir sebebi kalplerinde güçlü bir Allah korkusu yaşıyor olmalarıdır. Müminler Allah'ın kullarına sonsuz merhamet eden ve onları çok seven olduğunu bildikleri gibi aynı zamanda azabının da güçlü olduğunu bilirler. Allah Kuran'da Kendisine ibadet etmekten büyüklenip yüz çevirenleri azabıyla uyarmıştır. Müminler ise Allah'ın azabından korkup sakınanlardır. Bu nedenle de Allah'ın tüm emir ve yasaklarını uygulamada büyük bir titizlik ve sabır gösterirler. Allah korkuları onları hayatlarının sonuna kadar Kuran ahlakını hiçbir taviz vermeden yaşamaya yöneltir. (Harun Yahya Kuran'da Sabrın Önemi)

Dünya hayatının gerçek yüzünü biliyor olmaları da iman edenlerin sabırlarında sürekli olmalarını sağlayan sebeplerden biridir. "Andolsun Biz sizden mücahid olanlarla (çaba harcayanlarla) sabredenleri bilinceye (belli edip ortaya çıkarıncaya) kadar deneyeceğiz ve haberlerinizi sınayacağız (açıklayacağız)." (Muhammed Suresi 31) ayetiyle Allah ' ın haber verdiği gibi bu dünyada Rabbimize ibadet etmekte sabır gösterenler inkar edenlerden ayırt edilecektir. Bunun sonucunda ise Allah iman edenleri cennetlerindeki eşsiz konaklarında ağırlayacak inkar edenleri ise sonsuza kadar hiçbir kaçış imkanı bulamayacakları cehennemde azaplandıracaktır.

Dünya hayatında her ne zorlukla karşılaşırlarsa karşılaşsınlar Allah'ın bunu kendilerini denemek için yarattığı gerçeğini bilen müminler gösterdikleri sabırdan hiçbir şekilde taviz vermezler. Çünkü onlar ölümden sonra hesap günüyle karşılaşacaklarını ve o gün sabredenlerin gösterdikleri güzel ahlakın karşılığını alacaklarını bilirler. Rabbimiz bunu şu şekilde belirtmiştir:

“Andolsun Biz sizi biraz korku açlık ve bir parça mallardan canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabır gösterenleri müjdele.” (Bakara Suresi 155)

İşte iman edenlerin sabırlarının temelini oluşturan konulardan biri de budur; hesap gününe ve ahirete kesin bir bilgiyle iman etmiş olmaları. Sabır gösterdikleri her olayın hesap gününde karşılarına çıkacağını ve Allah'ın sabır gösterenleri rahmetiyle müjdelediğini bilmelerinden kaynaklanan güç ile sabırlarında kararlılık gösterirler.

“Ey iman edenler sabırla ve namazla yardım dileyin. Gerçekten Allah sabredenlerle beraberdir.” (Bakara Suresi153)

Şaşkınsın

Gidiyorum evet,sevdaya dair fısıldadıklarımı hiç söylenmemiş farz ederek
Seni arkamda,yüreği kan revan boynu bükük bırakmanın ezikliği üstümde
Gözyaşlarımı,en gerçekçi acılarımı elime sıkıştırdığım bavula gizleyerek
Ayrılığın hakkını fazlasıyla yaşayan yaşatan bir sevgili duruşundan ödün vermeden
Senin gözünde kahpece,ruhumun derinliklerinde asilce fedakarca olması gerektiği gibi
Gidiyorum

Güçsüzsün

Sakın güçsüz durma yakışmıyor o mahsun eda sana,terki diyarlara yenik düştü bir avuçluk yürek
Nasıl da emindi sonsuza kadar senin olacağını söylediğinde,inanmış olmak ne büyük ahmaklık
Aldandın sen de ben gibi,en çok da aşk gibi
Katiliyim artık bunca yıl delikanlıca koruduğun kalbinin,ruhunun,seni sen yapan her şeyin
Haydi ne duruyorsun sitem et hatta utanma ardımdan ayarı bozuk
Edepsiz,beni olduğum yere yığacak kelimeleri fırlat ok misali
Yüzüm de sana dönük değil,kıyamazsın bakışlarıma biliyorum
Bu yüzden sırtımdan vur beni
Böylesi kahpece bir gidişin kahramanına yakışır bu adice ölüm
Görüyorsun ya,ben de diğerlerinden farksızım
Yoksa gider miydim?

Duyuyorum

Ah sen yok musun,yine o aşk şarkısını mırıldanıyorsun gitmemem için
Yanlış zaman yanlış sahne,aşk biraz önce terk etti beni
Sen de uyan artık bu yalancı düş’ten
Bu vedanın bir şarkıya açlığı var hadi durma söyle tenor edasıyla
Git ama biraz ümit kalsın,bir yemin gibi benim aşkım
Olmadı bu şarkı yanlış seçimlerinden biri daha,beni seçmişliğin gibi
Ne ümit kalmalı ne de benden bir iz,yoksa ben seni düşünmeden duramam
Adımlarım beni sensizliğe değil,sana geri döndürür
Madem giden benim şarkıyı da ben seçeyim,biraz afili olacak bağışla
Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde,gidiyorum kokun hala üzerimde
Sana korkular bıraktım bir de yeni başlangıçlar,bir kendim bir ben gidiyorum

Ağlıyorsun

Ayağımda çirkin bir çamur,gözyaşların temizlemeye yetmez karanlıklarımı
Güçlü ol,erkeksin sen
Raconundandır ağlamalar suratında kimliksiz bir maske gibi durur bilirim
Sen o kısmı da bana bırak,ben ikimiz için de ağlayabilirim henüz o kadar göçmedim
Yüzümdeki yalancı tebessüme mi inandın ,hani beni tanıyordun sen
Yine aynı kelime düşecek dilimden tekrarlamaktan bıktığım repliklere saygıdan
Ah sen yok musun, canımı acıtan beni elvedasız ayrılıklara mecbur kılan

Kusura bakma,ayrılığım sana olan sevdam kadar uzun ömürlü olmayacak
Ben kelebek ömrünü andıran ucuz sevmelerin kızı değilim
Ayrılık bu bekletmeye gelmez,bir eyvallahı sana bir eyvallahı aşka
Ve son eyvallahı,kanayan ruhuma bıraktım
Hoşçakal…

Gitmek cesaret ister ufaklık...
Gideceğin yer neresi olursa olsun,
Sevdiklerinle arana mesafe girince, varış yerinin hiç bir anlamı kalmaz.
Vedalaşmakta zor iştir ufaklık,
Oturusun geminin kıçına, bakarsın sevdiklerine..
Gitttikçe ufalırlar ufalırlar, kaybolurlar gözden.
O zaman anlarsın işte, vedalaşmak asıl kalana değil gidene koyar.
Yüz defa söyledim sana, hüzünlü değilim "Mizacım" böyle..
Bak şarabımla beraberim çocukluğumdan beri hayaller kuruyorum,
şarabımdan ayrılmadan hemde..
Ben şarabımdan ayrılmıyorum,
Oda bana bunca gidene rağmen, hala hayal kurdutmaya devam ediyor.

Mutlu bir düş/ünce/sin yüreğimde asmalar sevişiyor gönlümde Aşkın günlüklerini yırtıyor bir kadın hüzzam şarkılar var dilinde
Kendi iç sesini dinliyor bir adam şiirler birikiyor mahzenlerinde
Kayıp bir rastlantı yaşamak dertleşiyorum yokluğunda gölgemle

Sen gidince buralardan yine dönecek altında cirit attığımız küre.
Yine avuçlarımızdaki mevsim terlerini uzatacağız birilerine ve sıvayacağız gönlümüzdeki meçhul sevilere.
Ölümsüz bir yakarının kırık nadaslarıyla mevsim türküleri olacak hayat benliğimizde kırık düşler tarlalarından boy atacak aşk kendimizden bile gizlenerek ağladığımız gecelerde.

Fakat ne olursa olsun hangi oyun sahnede olursa olsun bitmeyecek adına umut dediğimiz feryat.
Yangın vakitlerinin ipini çekince mutlu bir gülümseme bekler yürek o içimizin argın dualarını es geçerek.
Ay içimizi gösteren bir ışık, yıldızlar göğsümüzü ısıtan alev olur.
Her düş kendi içinde yuvarlanan bir rastlantının belki ilk belki de son sözü olur.
Her daire kendi gezegenini inşa eden ve içindeki bizleri iç sesimizle baş başa bırakan bir düş yapısıdır.
Sığ nehirler yaşama birikir ve bir gün denizlerimize dolarak bizi içinde gezdirir.
Ne mutlu bir düştür ki, en çok yaşanılası anlarla bir ömrün içinde gölgesini büyütür.
Bir sevmenin bin ölmelerine değiyorsa yüreğin, in yorgun bir gönlün derin mahzenlerine.
Ruhunun pişmanlık ezgilerini sil karalamalı günlüklerinden ve yırt bir ömrün kangren ağrılarını.
Bir şarkı dola dudaklarına ve haykır, gölgelerin dansına karışan o dizelerindeki kaçak aşk yolcularına.
Fark aradığımız bir hüzün limanında usumuzun yalnızlık dalgalarına direnerek hayata ole demek çok zor değil.
Yaşadıklarımızın sermayesini cebimizden çıkararak martılara fırlatmak bu gökyüzü altındaki aşk sağanağında ölümsüz düşleri bir ölümlü gibi asil ve dingin kucaklamak senin işin değil.
Yorgun bir sancı bıraktın yüreğime ellerinin gölgesini içime hapsedemeden.
Gözlerinin kıymıklarına düştü gölgen ben kırık bir aşkın destelerini sevginin ovalarından henüz toplayamadan.
Aşkın firarilerini çevirmiş zaptiyeler yüreklerini çalmış eşkıyalar dağlarda ve umutlarını zincirlemişler bu uğurda.

Çırpınışlarla kendi sesimizi biriktirdiğimiz bir avluda kalabalık düşleri ağırlarız o içimizdeki korkak sebeplerin kıymıklarını sivriltirken.
Can kırığı denenmiş yollar geçer bir film karesinden 'ölüm' deriz sebebi malum düşüncelerimize ve bir ömür içinden dünler ve yarınlar gelip geçer ne yaşamışsak karımız der ne yaşayacaksak 'eyvah'ların satır aralarına gizleniriz.
En derinine sarkıtılan aşk ipine tutunarak ulaştım sana bu yüzden bırakmam imkânsız.
Sensizliği işaret etme bana en koyu gecelerde yurdumun varsıllığını en deli özlemlerin sularını geçtim sensizliğin resimlerini asma sevda odama.
Ben yağlı urganlarla sarıldım yaşanası yüreğine gülüm.
Çürük umutların sınama kartlarıyla yapışma yakama ben bu kürede bir seni sevdim.
Ruhunun özlemine tutunarak yaşamak bile ödüldür bu aşk adamına.
Ne zaman seninle bir düşün içinden sıyrılarak tekrar karşına gelsem bir düşünüş rahlesinde buluyorum kendimi.
El açıp göklere tanrıya yalvaran binlerce insan oluveriyorum özlemin yüreğimi yakıp yıkıp talan ettiği anlarda.
Dudaklarımızdan zoraki ayırdığımız sözcüklerimizle ve içimizdeki zorunlu tükenmişliklerle nereye gitsem nerede seni düşünsem ve nerelerde varlığını içime çeksem kocaman bir yumruk gelip oturuveriyor göğsüme.
Sevda aradığımız o yaşam dağının zirvelerinde eksiltilerimizdeki dimağsal düşünüşlerle bir düşün içinden geçeriz yıllar yılı biz ruhumuzun kıyılarında yürümek varken.
En azgın deniz yüreğimizdir aslında huzur aradığımız o uzak iklimlerde ve macera sandığımız güneş yanığı derinliklerde bir başınalığımızın resmini yaparız kimselere göstermeden.
Elde var hüzün/dür.
Onunla kalakalır onunla bir boşluğun içinde çığlıklarımıza sarılırız.
Hayat/dır adı.
Hayatın içinde ne kadar kaldığımız değil onun içinden geçerken ne yazdığımız ne anlattığımız belki de ne anladığımızdır özet.
Oysa kılı kırk yararak ve mevsimleri elimizden geldiğince oyalayarak bir kangren yara düşürürüz göğsümüzün siperine.
Alnımızdaki aşk yanıkları içimize işler çok sevdiğimizi sandığımız değerler bir gün bir bir bizden giderler.
Bizler o öfkeli yalnızlıkların kaldırımlarından sarı denizlere ulaşınca gök üzerimizdeki entari olur dilimizdeki şarkilar yoldaşımız olur küle gömülmüş bir yangın içlenişiyle.
Bizler o engin yüreğimizin ellerinden tutarak harlı mevsimlere ulaşınca sevinç içimizdeki sevda olur gönlümüzdeki yaşanmışlıklar sırdaşımız olur güle bürünmüş bir gülüş selamıyla.
Bizler hayatın yaman kıskaçlarından geceyi çalarız kimi yorgun bir gün artığı sızar işte böylesi anlarda odamıza ve biz aşkın sözcüklerini o yaşam ağacına asarız yüreğimizdeki sevgi apoletleriyle.
Yanık bir ten olup kapattı kadın yüzüne ellerini.
Yaslı gülüşlerini gizledi herkesten güneşi özlerken ruhu yalım ateşlere atıvermişti bir zaman cümlelerini.
Sızdı hayata fısıldadı hüznün emanet resitallerini gülümsedi içinin çocuk kâkülleri.
Yıldızlar üşüşüyordu soğuk göğüme ben sana türetilmiş sözler dizerken soğuk bir kayanın üzerinde.
Hayatın kırık kahkahalarının esiriyken sen ve yaşanası gözlerindeki bekleyiş notlarını dinlerken ben gözlerime fer arıyordum yaslı bir ayın şavkında.
Dağ kendi rüzgârını alıp çekilmişti yalnızlığın koynuna ve ikimiz de ıslak bulutların dansını izliyorduk bir menzilde.

Asalaklarla kendini tartıya alanların hengâmeli duruşmasına tanıktır hayat üç-aşağının beş yukarıyla hesaplanamadığı bu çelişkiler sahnesinde.
Kırık yüreklerimizin sızılı kürekleriyle denizler aşarız hesapsız gökyüzünün rengini unutmaktan suların berraklığını izleyememekten ve yaşamın kirli sokaklarında birbirimizi unutmaktan geldik biz.
Sen fısıltılı bir sarılışın ve sen içimdeki öfkeleri bir başına bırakışın failisin aslında.
Seni böyle hayal ediyorum ve içimdeki varlığına her sarıldığımda neden hep yaşayamadıklarımızı değil de yaşadıklarını düşünüyorum.
Seni yaşamak isterken engin akan ırmaklarca sana ulaşmak isterken deli nehirlerce neden denizlerine ulaşamaz özlemli sularım.
Neden bir yok olup ve tükeniş bataklığına dökülür şiirlerim.

Ah sevdiğim ah gönlümün sularına göğsünü açanım.
Ruhumdaki deli kısrağım beni ateşler içinde yıllardır sarıp sarmalayanım.
Biliriz ki bilmeliyiz ki her aşk bir gün boyun eğer hayatın güçlü rüzgârlarına.
Sağanaklar basar gönlümüzün kımıltılı gölgeliklerini.
Susar içimizde şarkılar kesilir ruhumuzdaki düşlerin önü ve düşer gövdemizin yanına çaresiz başımız.
Sevişmesiz geçen gecelerin boş raylarında el ele yürür gölgemiz ve bir menzile ulaşır sonunda gövdemiz.
Sonsuz bir yaşam felsefesiyle ve derin derin birbirimize akan sevgimizin gücüyle bir başıma kaldığımda bunları düşündüm işte.
Yokluğuna da alışırım derken yine düştün içime ve gülümsedin her zamanki gibi gözlerime.
Sensizlik dallarından yorgun bir günün artığı sızıyordu ve uzandım kendi yapayalnızlığımın yer yatağına ve sarıldım yeniden anıların sıcacık yorganına.

Islatsın bedenimi yağmur umurumda değil senin hayalinin olduğu her yer mutluluğun adresi olur.

Selahattin Yetgin

Kitap misali ömrümün ilk etapını bitirdim...
Sayfamı değiştircek kadar bile gücüm yokken gözlerimi kapatıp teslimiyeti hissediyorum ruhumda


Ceketimi bile götürcek kadar hakkımın olmadığı bir andayım
Nefesimde daralan bir soluksuzluk
İçimde yenilgiyi kabullenen yaşama ümidimin
...Titreyen ellerimin arasına pimi çekilmiş bir mayını almışcasına saatimi geriye doğru hesaplıyor
Gizemli bir yolculuğun ilk adımını atıyorum


Gece uzun görünümlü kısa soluklu bir rampa
Yaşamımın belkide yeni başlıyor dediğim bir anında beni çok uzaklara götürcek olan yolun ilk engeli olmalı
Direnme gücünü kaybetmiş
Yorgun bir bedenin matlığı mimiklerimin artmasına engel ümitlerimin azalmasına nedendi


Şimdi bı koşu geçmişe gidiyorum hayalimde.
Kendi denzimde defalarca gemimi batırmışım
Çırpınan kaptanın feryatlarını dindirememiş onu denizin azgın sularında Boğulurken izlemişim
Batmaz denilen sandalları bile batırmışım
Uçurtmamı hep rüzgarlar almış çocukluğumda
Gökyüzünün en ücra köşesine kadar salmışım ipini
koruyamamışım onu bile
Oysa yaşamın kurallarını uygulamayı deneseydimgemilerim batmayacakuçurtmam kopmayacaktı


Kendimce oluşturmaya çalıştığımkurallarla sınırlandırdığım zaman aralığı bir anda bitiverdi
Şimdi tüm zamanlarımı yargılamadan infaz kararı veriyorum
Reflekslerimin zayıfladığını gözlemleyebiliyorum.
Tutmaya çalıştığım kalem güçsüz parmaklarımın arasından kayıyor
aralık kalan pencerenin boşluğundan esen minik rügar perdeleri bile kımıldatamazken
Ben üşüyorum...
her bir saniyesini bir nakış gibi izlediğim yaşam bana bakanların gözü önünde sonlanıyor
Sesim tamamen kısılıyorgözlerim kapanıyor
Başımda ağlayan insanların feryatları geliyor sadece kulaklarıma
Onlar beni duyamasa da ben onların ağlayışlarını dinliyorum
Çok sevdiğim renge bürünüyor yaşamım
Karanlığa...
Korktuğumda kendimi saklayıp izimi kaybettirdiğim renk şimdi bütün şehir


Ve zamanı geliyor gitmelerinson vedaların
Bitiyor hayatımtükeniyor sözlerim..
Sessizce gidiyorum şimdi...

Herkes kadar çırpınıyorum yaşamın içinde. Ne oturduğum evin sahibiyim ne içinde durduğum bu bedenin. Evim dağınıktır çoğu zaman keyfim gelene kadar toplamam. Bedenime de çok iyi baktığım söylenemez…

Kazandığım para ancak yeter yaşamama geçmişte yaptığım ve yapmadığım şeyler yüzünden borçlar öderim. Hayat gibi işte herkes gibi ben de bir garip Havva kızıyım; kendimle geçinir giderim.

Lüks düşkünlüğüm yok ama konfor severim. Mor lila eflatun olsun çamurdan olsun giyerim. Marka bilmem isim bilmem hoşuma gidiyorsa üstüme geçiririm.

Bir türlü bırakamadığım şu sigarayı içerim. Alkol sevmem ama kırk yılda bir ben de demlenirim. Kahveyle iyidir aramız çayı ancak mecbur kalırsam içerim.

Yalnızlığımla barışığım zor gelir çoğu zaman başkalarına katlanmak. Evimde huzur isterim. Dostluğum sağlamdır bir de sevgililiğim; eş olmayı denedim iki kere beceremedim.

Ekmeğimi yüreğimi paramı seve seve paylaşırım. Bir tek kitaplarım değerlidir onları kimseye elletmem. Bütün yolculuklarım akıl oyunlarım hayallerim cehaletim o sayfalarda gizlidir; kimseye gösteremem.

Birini ilk görüşte sevmediysem ağzıyla kuş tutsa bir daha sevemem. İnatçıyımdır ama bilmiyorsam itiraz da etmem. Köşelerim serttir kendim bile dönemem. O yüzden başkasının yapmasını da beklemem.

Dilim sivridir içimdeki dilimdedir politik olmayı beceremem. Küfür de ederim yeri gelirse dua da; yüreğimdekini gizleyemem.

Alışmışım tek başına ayakta durmaya her işi kendim yapmaya; hayatıma biri girince şöyle kadın kadın oturmayı öğrenemem.

Aşkı sevgiyi tutkuyu ihtirası ihaneti bilirim. Hepsini de birbirinden ayırabilirim. Kalleşi onursuzu psikopatı yüz metreden tanıyabilirim.

Hayattan öğreneceğim çok şey vardı. O yüzden biraz hızlı yaşamış olabilirim. Zor kanarım zor güvenirim ama dibine kadar sevebilirim. Konu aşk olunca iner yelkenlerim bir limanda demirlerim.

İşte böyle! Hayat denen bu kurgunun oyuncularından biriyim. Hiç bitmeyecek bir tekamülün öğrencisiyim. Tek bir meziyetim var: Sevmek! Bilmiyorsan gel sana öğreteyim!

alıntı

Gül Dikene Sormuş; Neden Üstümdesin Batarsın Diye Kimse Bana Dokunmuyor?..
Diken Cevap Vermiş; Herkes Sana Dokunsa Bu Kadar Güzel Olmazdın...