Dikkat! Bu yazılanlar, yazan gencin alkol komasına girmesinden on dakika önce kaleminden dökülen son cümleler. O yüzden "sağlığa zararlıdır".

(1. Şişe)
Bu sefer içiyorum sevgilim, ne pahasına olursa olsun "yokluğuna içiyorum".
Sen iyi bilirsin beni, sebep aramam ben içerken, üstüne basıp öldürdüğüm karıncaya da içerim;
...Ama bu içişim sana, hesapsızca gidişine ve tedbirsiz ayrılığımıza...
İçtikçe titreyen ellerim kaleme sarılırcasına sıkıyor; bu defa "yokluğuna yazıyorum".
Bir elimde dudağımın izlerinin olduğu, yarı viski yarı boş olan kadehim;
Diğer elimde ise bir çok kağıdın ırzına geçen o acımasız kalemim...
Bu aralar hayatım bundan ibaret sevgilim; kalem, kağıt ve o şişede durduğu gibi durmayan zıkkım...

(2. Şişe)
Ben seni düşündükçe içtim, içtikçe yazdım, yazdıkça sana olan nefretim arttı.
Çünkü ben seni ne zaman yazsam en az on kağıt ağladı sevgilim!
Yokluğuna,
Beni bırakışına,
Yalanlarına,
Yılanlığına ağladı...
Sus dedim ağlama; ağlayasın diye yazmadım! "Kimseye anlatamadıklarımı sana anlattım." dedim, "Sus!"
Sustu; ben yazdım, o dinledi.
Yazdım olmadı, yırttım!
Yuvarladım avucumun ortasında ve masanın altındaki çöp kutusuna fırlattım.
Kendi gibi kader ortaklarının yanına; "Buruşuk intihar notlarına"...

(3. Şişe)
Kafam hafif sendelemeye başladı; hala direniyorum benim olmayışına, direniyorum alkole;
"Seni aklımdan söküp almasın." diye.
Başımda bir ağrı, parmaklarımda hafif bir sızı var.
Yeşilçam filmlerindeki sahneleri anımsatır oldu adeta kalemim ile parmaklarım.
Hani birbirini bırakmak istemeyen sevgililer olurdu ya;
Birbirine sıkıca sarılıp ardından parmak uçlarına kadar tutunan sevgililer.
Genelde başrolde Kadir İnanır ve Türkan Şoray'ın oynadığı...
Sonra istemeye istemeye de olsa ayrılırdı o eller.
Aynı öyleyim işte; ne kalemim istiyor susmayı, ne ben istiyorum kalemimden ayrılmayı ama alkol işte; bazen acımasızlığı tutuyor zıkkımın...

(4. Şişe)
Başladı baş dönmelerim; seni düşündükçe bir sağa bir sola gidiyorum.
Ne kalemi tutacak dermana sahibim; ne şişeyi kaldırıp başıma dikecek güce.
Kötü hissediyorum kendimi; ilk defa bu kadar çok içtim.
Ve ilk defa bu kadar alkol girdi kanıma;
Ama ilk defa bu kadar sarhoş olmadım!
Çünkü sen bana ne zaman sarılsan kokun bunun on misli sarhoş ederdi beni...
Ha sevgilim, bilincim yerindeyken söylemek istedim.
5. şişeden sonra alkol komasına girme riskim çok; öyle demişti biri, tam hatırlamıyorum.
Ama olsun; henüz bunları yazabiliyorsam, seni aklımdan çıkaramadım demektir.
İçeceğim; ne pahasına olursa olsun, içeceğim...
Seni aklımdan çıkaracağım belki ama unutma; "Kalbimden asla!"...

(5. Şişe)
"Hasta, aşırı alkol sonucu alkol komasına girmiş ve bilinci yerinde değil. Kanında 500 promil alkol tespit edildi ve durumu ağır, her an kaybedebiliriz."
Ve bunları da duydum artık, başucumda bekleyen beyaz önlüklüden...
Çok içmişim sevgilim, çok; bak onu bile hatırlamıyorum.
Hatırladığım tek şey; seni nasıl sevdiğim, nasıl emek verdiğim...
Bir de ayrılığın ağır bedelini hatılrıyorum şimdi;
Gözlerimde canlanıyor beni buraya getiren ilk yudumum.
Seninle geçecek mutlu bir ömür varken;
Ardımda sana bunları anlatan ucu yanık bir mektup bırakıp beyaz bir ölüme yolculuk muydu umduğum?

(Sonuç mu?)
"Doktor bey, hastayı kaybettik." kadar basit bir cümleden öte hiçbir şey anlatamaz bu sonu.
Ne bir şair sığdırabilir şiirine, ne bir ozan dökebilir sazına...
Bir hayat son bulurken ayrılığın kollarında sarhoş;
Bir de hastane odasının kokusu siner kefenin üzerine, o oda hep loş...
Kulakları sağır eden uzunca bir "dııt" sesinden sonra;
Bir de yaşam bildiren hareketli çizgilerin, uzun bir çizgiye bırakmasıdır yerini...
(ALıntı)

‎


20 yıllık şoförüm, hayat denen şu engebeli yolda; çok da kaza yapmışımdır...
Ama yaptığım en anlamlı kaza; 'yüreğimi frenleyemeyip gözlerine toslamam' oldu şüphesiz

[INDENT][b]Şemsiyem, güneş gözlüğüm, kar eldivenlerim, yelpazem ve atkım yanımda olduğuna göre evden çıkabilirim.Bu havalar çok yamuk...[/b]

[b]Bαsit biri değilim; Gözlerimi kαnαtırcαsınα αğlαdığım gecelerim de vαr.. Kαhkαhαlαrα sαrılmış αnılαrımdα..Herkes kαdαr dertli ,bαzılαrındαn fαkir, çoğundαn zenginim.. Cebimde Taşıdığım hayallerim , Pαylαşılαcαk dostluklαrım vαr.
Bilmeyene Sevmeyi Öğretecek kαdαr Kαlbim , kahpelere inαt gülüşüm var !
Yüreğimi korkαk büyütmedim ben , Kαyb.........ettiklerim; dαğıttığım
servetimdir. İSTEYENE İSTEDİÄžİ GİBİ !![/b]

Zamanın birinde iki sevgili varmış, birbirlerini çok severlermiş. çocuk askere gitmiş. Hikaye bu ya çocuk askerdeyken kız başka birine aşıkolmuş. Bunu mektupla çocuğa yazmış:

-Sen askerdeyken ben başka birine aşık oldum.nolur kusura bakma. Sende olan resmimi de birzahmet bana gönder, demiş.
Asker okumuş mektubu intikam alacak ya asker...lerden ne kadar kız resmi varsa toplamış ve mektuba koymus. Mektubun içine ise şuyazıların yazdığı bir kağıt koymuş ve göndermiş:

-Kusura bakma seçemedim. Sen hangisiydin. kendininkini al diğerlerini bana geri yolla. )

Düğümlendim...
Her bir düğümü tek tek çözmeye çalıştıkça ellerimle yeni düğümler oluşuyor adeta hiç çözülmeyecekmişçesine..
Bu kez her şey daha zor...
Aslında zor olan ne sensin ne de hayat. Zor olan benim bana..
Artık zor geliyorum kendime.. Yoruldum...
Bir daha düşersem kalkamayacağım ayağa hissediyorum. Belki uzatacaksın elini ama bu kez ben tutamayacağım biliyorum...
Gözümün bebeğinde yüreğimin en saklı yerindesin sen. Kimselere göstermiyorum seni hatta bazen kendimden bile gizliyorum.
Varsın aklım sensiz bilsin yüreğimi...
Yokluğun içimi acıtıyor. Buna rağmen kal istiyorum içimde bir yerlerde.
Sanki seni çıkarıp atarsam tamamen kaybolacakmış gibi geliyor sana dair ne varsa.
Sana ait olan izler silinip yok olacakmış gibi senli kelimeler yazamayacakmış gibi kalemim bir daha..
Her tutunmaya kalktığımda sana dipsiz kuyulara çekiliyor ruhum. Çıkmaya çabalarken gücüm tükeniyor gitgide. Bir gün temelli bitecek fark ediyorum..
Tüm şarkılarım tutsak olup sensizliğe çığlığa dönüşüyorlar içimde. Yüreğimle bağırıyorum sen duymuyorsun sen bilmiyorsun..
Bir zamanlar gecelerimi aydınlatan gözlerin şimdi karanlığa çağırıyorlar beni. Kapatıp gözlerimi düşlerimde buluyorum seni. Açtığımda yine gidiyorsun. Ve ben yine karanlıklara uyanıyorum.
Üşüyorum...
Beni üşüten ne ayazları kışın ne de yalnızlığım. Yokluğun üşütüyor beni bir yandan yakarken yüreğimi..
Göremezsem gözlerini hiç aydınlanmayacak günlerim..
Tutamazsam ellerini hiç ısınmayacak yüreğim.

pansiyonların boş uğultusunda şişman bir adamın horlaması kadar rahatsızlık vericiyim. İçimde akrebi yelkovana vuruşturan bir intikamın ateşi var. neye ve kime. kime neyi neden çalmış esirgeyen. bağışla şimdi susuz sathımda elime vurdum satırı. kesilen cümlelerde her kelime bin bir feryat işaretidir şimdi.



nokta süsünde ölümdeyim. benim nefesim kokmaz öyle her hüzünde. gözlerimde bin çerağ beslerken gece yalanı didikleyen ateş olur parmaklarım. kes beni intikamın ateşince öcüm zilletin karnına üç zafer işaretidir. beynime kelam esirgeyenin ismiyledir.



bu toprağa hüzün çorak bir çöl ikindisinde iner. başı sarılı göçmen kızların alnına inen kakülleri kadar rüzgara dayanıklıdır. yoğurtlu ekmeğine toprak bulanmış çocuğun dudağına götürdüğü lokma kadar da lezzetlidir. kutsaldır. ziyaretgâhların son bekçileri kadar bilendir yatanı.



yakışandır. çöl gecelerinde mehtabı seyreden mecnunlar yoğururken zamanı yüreklerinde kalbine vebal değmesin diye gözünü yıldızlardan uzak tutmak için elini ateşe atmak kadar sadıkçadır gönül haznesinde sakladığına. hüzün burada adamcadır. kehribar tesbihin ellerde sayıklaması kadar seslicedir. bir mutki tütününden sarılmış sigaranın genzi yakan ciğeri yankılatan dumanı kadar da eftaldir çayla birlikte.



erkence iner. mapushane tasvirli üç tarafı dağlarla çevrili rasathane peydahlı rüzgârlığa. iner yakar da geçer. kavruk göğüslü bağrı yanık çiftçilerin üstünden geçip bir çobanın kavalına konuk olur akşam eve dönüş yolunda. kendini bir aşığın yakasına iliştirir. dudaklarından akar gözlerinden süzülen yaş kadar sıcaktır.



koca denizleri engin düşlerde boğanın rüyasına adamışlığı var şehrin kara sokaklarında. siyah gölgeleri nefti renklere boyayan ikindi sonrasında erguvanları besleyen karanfil çıkmazlarında yükseleni bir gök kadar sarih mefül düşlere adar kendini.



ey hüzün; bağrımızı açtık düğmelerimizin her biri bize taktığın nişan kadar yapışıktır kalbimize. sana silahsız atıldık ekmeksiz susuz sigarasız uykusuz. bize katmerleşmiş acıların sitemiyle yüklenme. sol tarafımız harabe kentlerin inşa’sına çoktan başlamışken. yeni kentler kurmaya adamışken sahih bir aşk için rüyamızdan yakala bizi. ve bizi en mümtaz nöbetlerde bir barışın güvercini kadar sal göklere.



yasak bir şarkının ilk cümlesinde bizi esir eden halin kaç yangının yalvarmasıdır öyle. bakışın ezelden kazılı olan bir özlemin sembolüyken dikkatle kesil boynumuzdan ve karın boşluğumuzdan kalbimize doğru baskını yapan eşkıya kıl eşkalsiz anlarımızda.



kırık bir aynadan süzülen ışık demetinin içimize doğurduğu burukluğu pencere önünde bekleşen aşığa sun. çobanın eve dönüş seferinde çaldığı kavalın en tiz notasında deş yaralarımızı. çiftçinin alın teri kadar emekle katıl yanı başımıza. biz sana uzaklardan derdiğimiz aşklarımızı katalım emeğimizi özlemimizi beklentimizi ezikliğimizi yenilgilerimizi ekleyelim.



ey hüzün; deşilmiş sadrımıza iki tutam tuz kadar gereklisin. daha derinlere batır kökünü. saçımızın limonundan ekşitme yüzünü. deştiğin gecelerde yanı başımıza dik kendini. demleyelim zamanı. bir başına çekilmeyen acılarda en acıtan yanımıza iliştir gülmeni. sana müstahak acılarımızla geldiğimiz vakit kapında bekletme sahte gülüşlerimizi. bil ki en acıtan sözlerimizin tesiri kalbimizin en kanlı yerinden dillenmiştir.

Beklerken Savrulan Zaman Kırıntıları
Her gece seni bekliyorum. Beklediğim zamanlar büyüyor kocaman fikirler yumağı oluyor. Gelip tam göğsümün ortasında duruyor. Beklemek ağır işçiliktir. Kim ki bekler ölümden daha zor bir sona doğru yürüyor sanır kendini.
Beklerken Savrulan Zaman Kırıntıları

Akrep ve yelkovanın seninle inatlaştığını hissedersin beklerken. Düşman olursun güne geceye. Ben ne zaman seni beklesem bu şehirde; nefretim artar. Şiddetli kalp çarpıntılarından yığılıp kalmamak için tutulurum her ayağa kalktığımda. Beklemek bir ömrü rendelemek demektir. Sevgini sınarsın her geçen dakikayla birlikte. Cinnete çeyrek kala yakalarsın ruhunu beklemek hiçbir okulun veremediği büyük bir tekamüldür insana.
Seni beklerken midem acır büzülür hatta. Gözyaşlarımdan daha hızlı akar içime hasretim. Kendimi oyalamak için ne varsa saldırırım. Bir kitap açarım özellikle en heyecanlı yerinde bıraktığımı aynı sayfayı onlarca defa takip eder gözlerim. Aklım sende ruhum seni beklerken kapının önünde anlayamam.
Zaman aynı aralıklara sahip olamaz bana sorarsanız. Dostlarla masa başında keyifli sohbetler ederken hızla akıp giden o zaman; seni beklerken nasıl bu kadar uzun sürebilir? Kalleş bu zaman kalleş! Hep ihtiyacım olduğunda yok oluyor ortadan. En çok da seni beklerken; geçmek bilmiyor şu saatler.
Sevgilim bu gece zamanla kavga ediyoruz yine gel ayır bizi. Bu beklemeler korkutuyor beni hiç çalınmazsa kapım bir daha hiç göremezsem gülen gözlerini? Çok uzun gecelerim oldu benim daha önce ama en çok seni beklerken bitmez gibi geliyor bu koca karanlık.
Sen gelmeyince bedenim parçalanıyor. Sensiz geçen her saat bir yanımı alıp götürüyor. Hiç oluyorum sonunda sonsuzlukta asılı kalıyorum.
Şu beklemek yok mu? İlk kim bulmuşsa insanlığa ait bu zulmü lanet ediyorum. Eski bir şarkı geliyor aklıma. “ Seni beklerken duydum annemden saklarmış veda mektubunu benden evlenmişsin şimdi bir esmerle!” Ne zaman beklemeye başlasam seni sonunda annem elime bir mektup tutuşturacak sanki…
Her gece seni bekliyorum. Kavgam hiç bitmeyecek zamanla. Geldiğinde su gibi akıp geçen saatler bana düşman olmalı. Yokluğunun savurduğu yalnızlığım tırmalarken kalbimi uykusuzluğu dost edip kendine ömrümü çürüten şu zaman; ben istiyor acaba? Uzaktan bakıp halime için için gülüyor mu? Gel sevgili gel güldürme bana saatleri.
Her bittiğinde tekrar başlayan yeni gün bana bir eziyet daha sunuyor. Sen yoksan eksik kalan yanım dolmuyor. Gelmelisin ve tükenmeli bu ezeli kavga. Yol bitti gece bitti sesim nefesim bitti. En bitmiş halimle karşısında duruyorum zamanın savaşta yara almış askerler gibi dimdik ve onurluyum. İnancım var biliyorum geleceksin!
Belki de doğrusunu üstat Tanpınar söylemiştir: Ne yapar ne eder gidip de gelemeyenler beyhude bekleyenler! Biz ayın çıplak arsasında savrulan zaman kırıntıları. Nerden bilelim bunları?