[INDENT][INDENT][INDENT][INDENT]

Sana yabancılaşma hali sensizlik! Senken siz olma hali! Sessizlik gibi! Ses dediğin bir çeşit gürültü ama kendinden türüyor sessiz! Demek kelimeler de insanlar gibi içlerinde en uç noktaları taşıyorlar.

Aklımın kıvrımları arasına yerleşip beni böyle karmaşık ve anlamsız düşüncelere sokan sensin ya da sensizlik!

Aşkın kenarına bir defa oturunca insan ayaklarını kalbin sularında çırpınca çocuklar gibi zor oluyor tek başına kalmak. Özlem denilen o yoğun duygu kaplıyor içini ve burunda tütmeye başlıyor sevgilinin teni…

Güneş doğana kadar süren bir sancı… Gecenin karanlığına eşlik eden ve kim bilir kaç tane içilen sigara… Ertesi gün havasızlıktan birikmiş sigara izmaritinden kötü kokan odalarda zar zor dalınan uykular… Gece hasret çekenlerin hem dostu hem düşmanı….

Bir yerlerde birileri başka senler için sensizlik çekiyor. Biliyorum hissediyorum. Gece yarısı sokağın sessizliğinde bir kibrit yanıyor karanlık bir odanın camında bir siluet görüyorum. Kim bilir hangi seni bekliyor?

Bekleyenler kendi aralarında ikiye ayrılıyor: Umudunu yitirenler heyecanla bekleyenler! Belki de doğrusu şöyle olmalı: Beklemek iki kademede yaşanıyor; heyecanla beklemek ve umudunu yitirerek yine de beklemek!

Benim durumum daha farklı bekleyenlerden değilim. Yokluğunu kabullenip sensizlikle baş etmeye çalışıyorum. Bir de çok canım yandığında böyle sitem ediyorum.

[INDENT]Ne güzel geliyor aşk insana ne güzelleşiyor insan aşkla! Severken güneş nasıl daha parlak doğuyor? Aşk gökyüzünün mavisini mi değiştiriyor?

Seni Sevmeyi Seviyorum!
Seni içimdeki bütün gece yarısı karanlıklarını silen bir tutkuyla seviyorum. Geçmişte yaşadığım acılar bu yüreğin içinde değil miydi? Sen gelince onlara ne oldu?
Gözlerim parlıyor sanki güzelleştim mi ne? Hiç giymediğim o kırmızı bluz artık çok yakışıyor bana. Aklımın oyunu mu bunlar?


Aşk; lunaparktaki sihirli aynalar gibi kendi zamanına göre seni şekillendiriyor. İçim içime sığmıyor kalbim hep ağzımda yürek atışlarımı duyuyorum . Gençlik gibi…
Seninle buluşacağımız saatler yaklaştıkça bir telaş kaplıyor ruhumu. Ne giyeceğime karar veremiyorum bir türlü gardırop yatağın üstüne boşalıyor.


Zamanın hem bu kadar yavaş hem bu kadar hızlı geçti tek yer aşkın evi olmalı. Sensizliğe tahammülü yok saatin seninleyken su gibi akıyor.

Seni sevmeyi ne çok seviyorum bilemezsin! Sevdikçe büyüyorum çoğalıyorum. Her şeyi yapabilirmişim gibi geliyor. Her sorunu aşabilirim her derde derman bulabilirmişim gibi.. Yapabilir miyim?

Aklımın kıvrımları arasından gülümsüyorsun. Bir sözün bir tavrın geliyor aklıma; yolda yürürken yüzümde kocaman bir tebessümle yakalıyorum kendimi.

Seninle konuşuyorum yokluğunda yanımdaymışsın gibi sohbet ediyorum. Bir gören olsa deli diyecek. Aşk da bir çeşit delilik mi yoksa?

Seni sevmeyi ne çok seviyorum bilemezsin! Sevmek kalbimi koruyor. Anılarımda geçmişin izleri silikleşiyor. Hiç acı çekmemiş miydim? Hatırlamıyorum! Gözümün kenarındaki çizgiler de yok olmaya başladı. Bedenim bile yüreğimin bu atışını destekliyor.

Özlemek bu kadar keyifli miydi? Sanki bütün dualarım tek tek kabul oluyor. Aklımın kapıları açılıyor her şey önüme geliyor. Seni sevmeyi ne çok seviyorum bilemezsin! Adı “Sen” olmasa bile…

İstediğin kadar hayatımın kıyısında, köşesinde bulunabilirsin. Üzgünüm ama bir daha asla 'merkezinde' olmayacaksın .

"Hayat bazen insanları, birbirleri için ne kadar çok şey ifade ettiklerini anlasınlar diye ayırır".

Herkes sevdiğinin peşinde boşuna koşmak yerine, kendisini sevene evet dese; bitecek bu film

Bildiğim tek bir şey var; Senin olamayacağın kadar dürüstüm.

Beklemekte olduğun şey, ancak onu beklemeyi unuttuğunda gerçekleşir. Bu, evrenin ‘sen bakarken soyunamıyorum’ deme şeklidir.